บทที่ 118

ไม่มีใครในห้องขยับตัว

“เป็นไปไม่ได้” ลูน่า มาร์กาเร็ตบีบต้นแขนด้านในของตนเองแรงเสียจนดวงตาคลอด้วยน้ำ

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผู้หญิงคนนั้นยังคงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ลงลายมือชื่อของตน ขณะที่คิลเลียน สเตอร์ลิงรอรับปากกา

นั่นคือไอรา

ลูน่า มาร์กาเร็ตมองใบหน้านั้นข้ามโต๊ะอาหารเย็นของตนมาสี่ปีเต็ม หล่อนเคยใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ